Het gevecht

Door DjVe op maandag 16 november 2009 10:10 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 4.803

Of het nu 1993 of 1994 was, weet ik al niet meer. Het was op een warme woensdagmiddag, net voor de grote zomervakantie. Het was al bekend dat het die dag erg warm zou worden en in de ochtend voor school werd al gesproken van een enorm watergevecht tegen de andere basisschool. Wilde plannen werden gesmeden en de inventaris werd opgemaakt. De meeste van ons hadden een SS50 geweer met bijpassende riem, waarop ruimte was voor nog twee extra flessen water. Enkele van ons hadden zelfs imposante dubbelloops watergeweren welke de kracht van een tuinslag kon overtreffen.

WAAAAAAAAAA…..Onder luid geschreeuw valt onze patrouille van vijf jonge knapen vanuit de struiken aan. Drie geschrokken vijanden draaien om, maar voordat ze naar wapens kunnen rijken, raakt het fictief dodelijke water vermengt met hun nog droge kledij. Ik kijk naar het niveau van mijn waterfles en zie dat ik mijn laatste fles al bijna leeg heb. Ook het waterniveau van de andere groepsleden was angstvallig laag.
Ik wordt aangetikt door ťťn van mijn teamleden. Met zijn wijsvinger richt hij op een grote groep troepen ten westen van ons. De groep heeft ons al opgemerkt en ze naderen snel. Ik weet dat we dit gevecht nooit kunnen winnen en we besluiten terug te trekken in het doolhof van de paadjes van de Tijgerstraat. Eťn van onze teamleden merkt op dat we daar een veilige haven hebben, aangezien een hij daar woont. We besluiten dit plan uit te voeren en na een korte sprint door het struikgewas zijn we de grote troep vijanden kwijt.

Na een korte wandeling is onze patrouille van vijf man uitgegroeid naar zeker tien leden. En met deze grote groep duiken we de paadjes in van de Tijgerstraat. Net voor het laatste lid van onze groep in de duisternis en koelte van deze donkere paden inslaat, worden we opgemerkt door een vijandige patrouille. We versnellen ons tempo en onder begeleiding van de gids weten we de tuin van het familielid te bereiken. Na een korte pauze van tien minuten, waarbij niet alleen onze flessen maar ook ons lichaam voldoende is bijgevuld met water en snoep, gaan we weer op pad. Ditmaal met het doel het vijandige leger voor eens en altijd het zwijgen op te leggen.
De koele en nauwe paadjes van het doolhof veranderen in een waar slagveld waarop vrijwel iedereen zijn SS leegschiet en vervolgens met flessen munitie elkaar te lijf gaat. We hergroeperen en rennen al schietend en gooiend het dolhof uit, waarbij we niet opletten op onze flanken. In enkele seconde komt de paniekerige boodschap “Ze hebben een tank!”.

Een skelter uitgerust met aanhangwagen en hogedrukspuit rijdt langs ons heen en we worden getrakteerd op een salvo water. Door de chaos valt de gehele troep uit elkaar en ik vlucht samen met mijn buurjongen richting de struiken. We rennen net zolang tot we bijna thuis zijn en ik besluit samen met de buurjongen de munitie thuis aan te vullen, zodat we daarna onze groep weer kunnen zoeken. Net als ik de kraan open draai hoor ik een stem “jeetje, wat zie jij eruit”. “Hup, snel naar binnen en droge kleren aan, we gaan zo eten”. Het truckje “zielig kijken”had geen nut meer, daar was ik al van overtuigd. Ik volgde het commando op en schreeuwde nog wel even over de schutting dat ik zo ging eten. Ik hoorde mijn buurjongen ook niet meer en was bang dat ook hij tot de orde was geroepen door majoor buurvrouw.

“heb je lekker gespeeld knul?” vraagt ma bij het eten. Waarop ik schud met mijn hoofd en zeg:”nee mam, we hebben verloren, maar mag ik zo nog wel even voetballen op het pleintje?” zeg ik met een verslagen blik op mijn gezicht.

Eet eerst je bord maar eens leeg, daarna zien we wel weer verder.