Just an ordinary morning

Door DjVe op vrijdag 2 oktober 2009 11:02 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 3.799

beep beep beep beep *gaap* BEEP BEEP..ja ja ik weet het. Ik pak mijn telefoon die me zojuist uit mijn droomwereld heeft geholpen en zet de wekker uit. Net als ik lijkt me telefoon nog wat suf, want het scherm bevriest ineens en schiet daarna ineens op wit. Ik kreun en denk bij mezelf: "nouja gelukkig dat de wekker in ieder geval is afgegaan". Nog slaapdronken kijk ik om me heen. Mijn vriendin slaapt nog en neemt zoals gewoonlijk driekwart van het bed in. Ik grinnik en geef haar een kus op de wang. Ze draait zich om en kijkt me aan om vervolgens weer in slaap te vallen. Ik kruip onhandig over de lakens naar het trapje en klim nog wat suf naar beneden.

Een half jaar geleden ben ik hier gaan wonen met mijn vriendin. Het is erg klein, maar vlakbij het centrum. Het is betaalbaar en we hebben toch een eigen badkamer, keuken en voordeur. Dat was voor zowel mijn vriendin als ik een vereiste. Groot is een luxe die we nu nog niet hebben, maar je leert ermee leven. Bovendien stimuleert het me om alles gelijk op te ruimen. Iets wat wonderbaarlijk is voor een chaoot als ik. Gelukkig is de kamer wel vier meter hoog, waardoor we een soort bedstee hebben gemaakt boven de badkamer. Een trapje geeft toegang tot dit nestje.

Ik had goed geslapen en ik had een leuke droom, al weet ik niet meer waar die over ging. Ik wil net de slag gaan maken om hierover te gaan nadenken, maar dan bedenk ik me dat het daar te vroeg voor is. Slenterend loop ik richting de espressomachine en zwaai mijn hand in een ongecoŲrdineerde beweging richting de aan- en uitknop. De espressoautomaat verwelkomt me vrolijk met een "pprrrr tzzzz krrrrr". De kamer vult zich snel met de aroma van verse koffie. Een betere vriend kan je niet hebben op een vroege ochtend.

Na een ontbijt van enkele crackers met kaas begeef ik me naar de badkamer om mezelf representatief te maken. Het is elke dag weer spannend om voor de spiegel te staan. Niet zozeer omdat ik erg knap of juist lelijk ben, maar ik heb een nogal gevoelig huidje, dat nog wel eens roet in het eten wil gooien. Vandaag ziet het er rustig uit "beter dan de rest van de week" denk ik bij mezelf. Ik jaag de Philips driekopper over mijn huid en poets mijn tanden. Vervolgens duw ik mijn hoofd voor zeker tien seconde onder de koude kraan. Na dit ochtendritueel probeer ik mijn haar goed te doen, wat ik na een minuut altijd maar opgeef. Ik gooi de gel weer in de hoek en kijk op de klok. Jep het is weer binnen de tijd gebleven.

Ik loop naar de schuur en trek mijn fiets tussen de andere fietsen uit. Ik buig me voorover om mijn lampjes aan te doen. Het is nog erg donker buiten. Ik neem me voor om morgen mijn dikkere jas op te zoeken, want het begint ook alweer frisjes te worden. Ik doe mijn oordopjes in en pak mijn telefoon. In mezelf bedreig ik de telefoon met de woorden: "als je het nu weer niet doet, ga ik je vervangen". De Sony Ericsson lijkt me te begrijpen en gaat probleemloos naar de muziek tab. Ik kies mijn smaakje uit en trap weg met Dave Clarke.

Het is nog heerlijk rustig op de weg en ook al hoef ik maar vijf kilometer te fietsen, ik geniet van de leegheid. Leegheid is in de stad zeldzaam, toch zou ik nergens anders willen wonen. Ik rij onder de brug door en zie aan de horizon een stukje zon en waal samen komen. Ik glimlach en zet vervolgens mijn muziek nog net iets harder. Ik geniet het meeste van muziek als het nog vroeg is, als je nog niets in je hoofd hebt. Stevige technobeats prikkelen mijn zintuigen en ik merk dat ik steeds harder ga fietsen. Ik kijk vervolgens op mijn horloge en zie dat ik ruim op tijd ben. Ik fiets vervolgens de rest van de weg rustig en geniet van de draaikunsten van de Baron van techno. Wat kan die man draaien! Ik kan niet wachten tot tien oktober, dan sta ik vooraan!