Het gevecht

Door DjVe op maandag 16 november 2009 10:10 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 4.886

Of het nu 1993 of 1994 was, weet ik al niet meer. Het was op een warme woensdagmiddag, net voor de grote zomervakantie. Het was al bekend dat het die dag erg warm zou worden en in de ochtend voor school werd al gesproken van een enorm watergevecht tegen de andere basisschool. Wilde plannen werden gesmeden en de inventaris werd opgemaakt. De meeste van ons hadden een SS50 geweer met bijpassende riem, waarop ruimte was voor nog twee extra flessen water. Enkele van ons hadden zelfs imposante dubbelloops watergeweren welke de kracht van een tuinslag kon overtreffen.

WAAAAAAAAAA…..Onder luid geschreeuw valt onze patrouille van vijf jonge knapen vanuit de struiken aan. Drie geschrokken vijanden draaien om, maar voordat ze naar wapens kunnen rijken, raakt het fictief dodelijke water vermengt met hun nog droge kledij. Ik kijk naar het niveau van mijn waterfles en zie dat ik mijn laatste fles al bijna leeg heb. Ook het waterniveau van de andere groepsleden was angstvallig laag.
Ik wordt aangetikt door ťťn van mijn teamleden. Met zijn wijsvinger richt hij op een grote groep troepen ten westen van ons. De groep heeft ons al opgemerkt en ze naderen snel. Ik weet dat we dit gevecht nooit kunnen winnen en we besluiten terug te trekken in het doolhof van de paadjes van de Tijgerstraat. Eťn van onze teamleden merkt op dat we daar een veilige haven hebben, aangezien een hij daar woont. We besluiten dit plan uit te voeren en na een korte sprint door het struikgewas zijn we de grote troep vijanden kwijt.

Na een korte wandeling is onze patrouille van vijf man uitgegroeid naar zeker tien leden. En met deze grote groep duiken we de paadjes in van de Tijgerstraat. Net voor het laatste lid van onze groep in de duisternis en koelte van deze donkere paden inslaat, worden we opgemerkt door een vijandige patrouille. We versnellen ons tempo en onder begeleiding van de gids weten we de tuin van het familielid te bereiken. Na een korte pauze van tien minuten, waarbij niet alleen onze flessen maar ook ons lichaam voldoende is bijgevuld met water en snoep, gaan we weer op pad. Ditmaal met het doel het vijandige leger voor eens en altijd het zwijgen op te leggen.
De koele en nauwe paadjes van het doolhof veranderen in een waar slagveld waarop vrijwel iedereen zijn SS leegschiet en vervolgens met flessen munitie elkaar te lijf gaat. We hergroeperen en rennen al schietend en gooiend het dolhof uit, waarbij we niet opletten op onze flanken. In enkele seconde komt de paniekerige boodschap “Ze hebben een tank!”.

Een skelter uitgerust met aanhangwagen en hogedrukspuit rijdt langs ons heen en we worden getrakteerd op een salvo water. Door de chaos valt de gehele troep uit elkaar en ik vlucht samen met mijn buurjongen richting de struiken. We rennen net zolang tot we bijna thuis zijn en ik besluit samen met de buurjongen de munitie thuis aan te vullen, zodat we daarna onze groep weer kunnen zoeken. Net als ik de kraan open draai hoor ik een stem “jeetje, wat zie jij eruit”. “Hup, snel naar binnen en droge kleren aan, we gaan zo eten”. Het truckje “zielig kijken”had geen nut meer, daar was ik al van overtuigd. Ik volgde het commando op en schreeuwde nog wel even over de schutting dat ik zo ging eten. Ik hoorde mijn buurjongen ook niet meer en was bang dat ook hij tot de orde was geroepen door majoor buurvrouw.

“heb je lekker gespeeld knul?” vraagt ma bij het eten. Waarop ik schud met mijn hoofd en zeg:”nee mam, we hebben verloren, maar mag ik zo nog wel even voetballen op het pleintje?” zeg ik met een verslagen blik op mijn gezicht.

Eet eerst je bord maar eens leeg, daarna zien we wel weer verder.

Just an ordinary morning

Door DjVe op vrijdag 2 oktober 2009 11:02 - Reacties (17)
Categorie: -, Views: 3.923

beep beep beep beep *gaap* BEEP BEEP..ja ja ik weet het. Ik pak mijn telefoon die me zojuist uit mijn droomwereld heeft geholpen en zet de wekker uit. Net als ik lijkt me telefoon nog wat suf, want het scherm bevriest ineens en schiet daarna ineens op wit. Ik kreun en denk bij mezelf: "nouja gelukkig dat de wekker in ieder geval is afgegaan". Nog slaapdronken kijk ik om me heen. Mijn vriendin slaapt nog en neemt zoals gewoonlijk driekwart van het bed in. Ik grinnik en geef haar een kus op de wang. Ze draait zich om en kijkt me aan om vervolgens weer in slaap te vallen. Ik kruip onhandig over de lakens naar het trapje en klim nog wat suf naar beneden.

Een half jaar geleden ben ik hier gaan wonen met mijn vriendin. Het is erg klein, maar vlakbij het centrum. Het is betaalbaar en we hebben toch een eigen badkamer, keuken en voordeur. Dat was voor zowel mijn vriendin als ik een vereiste. Groot is een luxe die we nu nog niet hebben, maar je leert ermee leven. Bovendien stimuleert het me om alles gelijk op te ruimen. Iets wat wonderbaarlijk is voor een chaoot als ik. Gelukkig is de kamer wel vier meter hoog, waardoor we een soort bedstee hebben gemaakt boven de badkamer. Een trapje geeft toegang tot dit nestje.

Ik had goed geslapen en ik had een leuke droom, al weet ik niet meer waar die over ging. Ik wil net de slag gaan maken om hierover te gaan nadenken, maar dan bedenk ik me dat het daar te vroeg voor is. Slenterend loop ik richting de espressomachine en zwaai mijn hand in een ongecoŲrdineerde beweging richting de aan- en uitknop. De espressoautomaat verwelkomt me vrolijk met een "pprrrr tzzzz krrrrr". De kamer vult zich snel met de aroma van verse koffie. Een betere vriend kan je niet hebben op een vroege ochtend.

Na een ontbijt van enkele crackers met kaas begeef ik me naar de badkamer om mezelf representatief te maken. Het is elke dag weer spannend om voor de spiegel te staan. Niet zozeer omdat ik erg knap of juist lelijk ben, maar ik heb een nogal gevoelig huidje, dat nog wel eens roet in het eten wil gooien. Vandaag ziet het er rustig uit "beter dan de rest van de week" denk ik bij mezelf. Ik jaag de Philips driekopper over mijn huid en poets mijn tanden. Vervolgens duw ik mijn hoofd voor zeker tien seconde onder de koude kraan. Na dit ochtendritueel probeer ik mijn haar goed te doen, wat ik na een minuut altijd maar opgeef. Ik gooi de gel weer in de hoek en kijk op de klok. Jep het is weer binnen de tijd gebleven.

Ik loop naar de schuur en trek mijn fiets tussen de andere fietsen uit. Ik buig me voorover om mijn lampjes aan te doen. Het is nog erg donker buiten. Ik neem me voor om morgen mijn dikkere jas op te zoeken, want het begint ook alweer frisjes te worden. Ik doe mijn oordopjes in en pak mijn telefoon. In mezelf bedreig ik de telefoon met de woorden: "als je het nu weer niet doet, ga ik je vervangen". De Sony Ericsson lijkt me te begrijpen en gaat probleemloos naar de muziek tab. Ik kies mijn smaakje uit en trap weg met Dave Clarke.

Het is nog heerlijk rustig op de weg en ook al hoef ik maar vijf kilometer te fietsen, ik geniet van de leegheid. Leegheid is in de stad zeldzaam, toch zou ik nergens anders willen wonen. Ik rij onder de brug door en zie aan de horizon een stukje zon en waal samen komen. Ik glimlach en zet vervolgens mijn muziek nog net iets harder. Ik geniet het meeste van muziek als het nog vroeg is, als je nog niets in je hoofd hebt. Stevige technobeats prikkelen mijn zintuigen en ik merk dat ik steeds harder ga fietsen. Ik kijk vervolgens op mijn horloge en zie dat ik ruim op tijd ben. Ik fiets vervolgens de rest van de weg rustig en geniet van de draaikunsten van de Baron van techno. Wat kan die man draaien! Ik kan niet wachten tot tien oktober, dan sta ik vooraan!